SsangYong ciągle jest w Polsce postrzegany, jako firma nieco egzotyczna. Mimo tego, że na naszym rynku funkcjonuje od połowy lat dziewięćdziesiątych.

Jeżeli już ktoś twierdzi, że ją zna to zdecydowanie ze względu na wieloletnią współpracę z Mercedesem i awangardową, delikatnie mówiąc stylistykę. Sztandarowym przykładem był Rodius. Auto zyskało sławę swoim nietuzinkowym wyglądem. Ale, to już było. Ostatnie kilka lat to dla Koreańczyków okres bardzo wytężonej pracy. Firma postanowiła wrócić na drogę konwencjonalnych konstrukcji. Są pierwsze efekty. Auta ze stylizowanym Feniksem na grillu nikogo już nie wprawiają w osłupienie. Choć ciągle można jeszcze usłyszeć pytanie: Panie, to „chińczyk”? Tivoli, to pierwsze auto zaprojektowane z myślą o europejskim odbiorcy.

Jaki jest?
Na pewno nie kontrowersyjny. Przód auta z ciekawie wkomponowanymi reflektorami i obłym zderzakiem prezentuje się bardzo dobrze. Wąski grill nadaje autu spokojnego wyglądu. Tył Tivoli zdominowały duże lampy o skomplikowanym kształcie. Do tego masywny zderzak pod szeroką klapą bagażnika. Czy twórcy SsangYonga wzorowali się na europejskiej konkurencji? Wątpię. Auto to przykład dalekowschodniej, ale w dobrym tego słowa znaczeniu szkoły autodesignu. Wygląda ciekawie i nie sposób go pomylić z jakimkolwiek innym autem. To bez wątpienia jest zaleta!

Wnętrze zaskakuje „in plus”
Jakość plastików i tapicerek nie budzi zastrzeżeń. W mojej opinii są jakościowo lepsze od zastosowanych przez Renault w Capturze albo PSA w Citroenie C4 Cactus. Deska, podszybie, okładziny drzwi, nawet jeżeli są twarde to plastiki reprezentują naprawdę znakomitą jakość. Koreańczycy zamontowali przyjemną w dotyku, sportowo wyprofilowaną kierownicę, nieco podciętą od dołu. Trochę szkoda, że regulowanie kolumny odbywa się standardowo w układzie góra/dół. Regulacja przód/tył to jedynie opcja w wersji Sapphire. Duży plus to też ilość bardzo pojemnych schowków i półeczek na różności. Dzięki temu w kokpicie łatwo jest utrzymać porządek.

Najmniejszych zastrzeżeń nie mam do deski i panelu środkowego. Zegary o sportowym wyglądzie mają przyjemne dla oka podświetlenie. W droższych wersjach można je zmieniać na 6 sposobów. Czytelny cyfrowy komputer pokładowy ma nieco dziwnie usytuowane sterowanie – przycisk, który odpowiada za jego obsługę umiejscowiony został na konsoli centralnej.

Bagażnik ma sporą, jak na tę klasę pojemność – 423 litry. Niestety, jego wykorzystanie nieco ograniczają duże nadkola, a także wysoki próg załadunku. Na plus zapisujemy natomiast szeroki otwór załadunkowy.

Pod maską testowego Tivoli pracował diesel wspierany przez turbinę. Motor o pojemności 1,6 litra i generuje 115 KM (przy 4000 obr./min.) oraz 300 Nm (przy 2500 obr./min.). Moc za pośrednictwem sześciobiegowej przekładni manualnej trafiała na przednią oś. Tak skonfigurowany pojazd rozpędza się do się do 181 km/h. Przyspieszanie do 100 km/h trwa 12,6 sekundy. Nie są to złe wyniki, szczególnie, że masa własna auta to zaskakująco spore 1350 kg. Spalanie też nie rozczarowuje. W mieście auto potrzebowało około 6,6 litra na każde 100 kilometrów a na trasie 5,8. Średnia z testu, 6,0 jest co najmniej zadowalająca.  

Prowadzenie auta – bez najmniejszych zastrzeżeń
Manualna skrzynia biegów dział szybko i precyzyjnie. Kolejne biegi wskakują omalże intuicyjnie. Układ kierowniczy, też bez uwag. Samochód dość posłusznie wykonuje polecenia kierowcy, a jego zachowanie na zakrętach jest przewidywalne. Na tle rywali takich jak choćby VW Tiguan, precyzja prowadzenia jest nieco gorsza, ale porównując z Dusterem, auto porusza się zdecydowanie lepiej.

Zawieszenie, tak jak układ kierowniczy są bez zarzutu. Dzięki trójstopniowemu wspomaganiu możemy go „dostroić” do naszych potrzeb czy sytuacji drogowej. Kilku rozwiązań technicznych jednak w aucie wyraźnie brakuje. Nawet na liście opcji nie systemu hamowania awaryjnego, czujników ostrzegających o niezamierzonej zmianie pasa ruchu czy o pojeździe poruszającym się w martwym polu. Mimo wszystko, auto nie jest siermiężnie wyposażone. Wersja podstawowa Crystal Base zawiera m.in.: ABS, ESP, światła LED do jazdy dziennej, 6 poduszek powietrznych, klimatyzację manualną, tempomat, instalację radiową z sześcioma głośnikami, sterowanie radiem z kierownicy, komputer pokładowy, elektryczne i podgrzewane lusterka, elektrykę szyb, dzieloną tylną kanapę. Takie wyposażenie otrzymujemy za auto w wersji podstawowej: Crystal Base, wycenianej na 59,9 tys. złotych. W polskiej sieci sprzedaży Tivoli objęte jest 5-letnia gwarancja (lub przebiegiem do 100 tys. km) a także 6-letnią ochroną antykorozyjną.
Przez całe lata SsangYong szokował wyglądem. Jednym się to podobało, innym wprost przeciwnie. W końcu styliści najstarszego w Korei Południowej producenta aut zadecydowali, że czas skończyć wielki eksperyment pod tytułem, „jakie jeszcze dziwactwa zniesie klient” i zaprojektowali coś, co wygląda jak normalny samochód.
Paweł Pusz

Zalety auta:
– niezła jednostka napędowa
– przyjemne, nieźle wykończone wnętrze
– sporo schowków w kabinie
– cena

Wady auta:
– wysoki próg załadowczy
– brak w standardzie regulacji kolumny kierownicy przód/tył

Podstawowe parametry techniczne SsangYong Tivoli 1,6 e-XDi 2WD QUARTZ:
Wymiary (długość/szerokość/wysokość/rozstaw osi) – 4195/1795/1590/2600
Silnik: turbodiesel, 4 cylindrowy z wtryskiem CR
Pojemność:  1597 cm3
Moc maksymalna: 115 KM przy 3400 obr/min
Maksymalny moment obrotowy:  300 Nm od 1500 – 2500  obr/min
Osiągi (0-100 km/h) –  12,6 s.
Prędkość maksymalna: 181 km/h
Deklarowane zużycie paliwa (miasto/trasa/średnio): 5,1/3,9/4,3 litrów
Pojemność bagażnika: 428 l
Pojemność zbiornika paliwa: 47 l
Cena: od 59,9 tys. złotych bez opcji dodatkowych