Fiński duet Jari-Matti Latvala i Miikka Anttila po raz drugi z rzędu wygrał Rajd Francji.

Drugie w karierze Latvali i Anttili zwycięstwo na asfalcie tym razem znowu było wyjątkowe. Podczas najszybszego asfaltowego rajdu w historii – w Alzacji w 2014 roku – załoga VW zakończyła trwający ponad 15 lat okres, w którym żadnemu z fińskich kierowców nie udało się wygrać na tego rodzaju nawierzchni. Teraz nie tylko powtórzyli zeszłoroczny sukces, ale udowodnili, że potrafią pojechać szybko w prawdopodobnie najtrudniejszych od kilku lat warunkach i rajdzie o ekstremalnie różnym charakterze niż pozostałe. W historycznym współzawodnictwie między Finlandią i Francją stosunek zwycięstw wynosi dzięki temu 175 do 176. Po Markku Alenie/Ilkkce Kivimaki (1983 i 1984 r.) Latvala/Anttila są dopiero drugą fińską załogą w historii, której udało się wygrać na śródziemnomorskiej wyspie.

To była najkrótsza runda RMŚ wszechczasów. Z powodu osunięć ziemi organizatorzy rajdu musieli odwołać dwa odcinki specjalne – „Casamozza” i „Ponte Leccia” w piątek i sobotę, których długość wynosiła 43,69 km każdego. Z tego powodu rozgrywany na Korsyce rajd został skrócony do 245,35 km odcinków specjalnych. Dotychczas najkrótszymi rajdami w historii były Rajd Argentyny w 2007 r. (248,90 km) oraz Rajd Jordanii w 2011 r. (259,56 km).

Wypowiedzi po Rajdzie Francji:
Sebastien Ogier, VW Polo R WRC nr 1:
„Julien i ja spędziliśmy w Polo R WRC wspaniały ostatni dzień rajdu. Warunki i profil dróg były bardzo spektakularne. Zakładając cztery miękkie opony na drugi oes tego dnia, być może podjęliśmy pewne ryzyko, ale w sumie jestem bardzo zadowolony z rajdu. Do tego zwycięstwo na Powerstge’u to w sumie szczęśliwe zakończenie naszego występu w Rajdzie Francji. W przyszłym roku zrobię wszystko, żeby po dwóch fińskich zwycięstwach to francuska flaga powiewała najwyżej. Tym razem gratulacje dla Jari-Matti i Miikki”.

Jari-Matti Latvala, VW Polo R WRC nr 2:
„Trudno mi to wszystko wyrazić słowami. To wspaniałe uczucie wygrać na Korsyce. Warunki trzeciego dnia nie były łatwe, bo mieliśmy na przemian suche i mokre fragmenty asfaltu. I moja przewaga nad Elfynem Evansem nie była bynajmniej taka, bym mógł się czuć komfortowo. Poza tym, nie chciałem za bardzo ryzykować i wolałem jadąc spokojnie zwiększyć moją przewagę i utrzymać ją aż do mety. I to mi się całkiem dobrze udało. Zwycięstwo dedykuję mojemu idolowi Henri Toivonenowi. Także dlatego jest to dla mnie niezwykły dzień”.

Andreas Mikkelsen, Volkswagen Polo R WRC nr 9:
„W sumie jesteśmy bardzo zadowoleni z przebiegu Rajdu Francji. Trzecie miejsce to dobry wynik, chociaż na końcu mocno walczyliśmy, by zepchnąć Elfyna Evansa z drugiej pozycji. Wprawdzie odrobiliśmy sporo czasu, ale to nie wystarczyło. Gratulacje dla Jari-Matti Latvali i Elfyna – każdy z nich pokazał świetną jazdę. Ja być może pojechałem na początku zbyt defensywnie, ale wciąż mam pewien kłopot z przestawieniem się tak od razu z szutru na asfalt. Mogę i będę nad tym pracować. Ale sobota i niedziela były już takie, jak sobie wyobrażałem. Pojechaliśmy szybko, ale rozsądnie. Można więc być zadowolonym z występu Oli i mojego. Jasne, że nadal naszym celem jest zajęcie drugiego miejsca w mistrzostwach świata, ale musimy odrobić dużą stratę do Jari-Matti Latvali. Z całą pewnością spróbujemy”.

Jost Capito, dyrektor Volkswagen Motorsport:
„Rajd Francji mocno trzymał w napięciu - trąba powietrzna, najtrudniejsze warunki od lat i trzej świetnie jadący kierowcy Volkswagena. Jesteśmy dumni z tego zwycięstwa. Jari-Matti Latvala i Miikka Anttila przyjęli bardzo rozsądną taktykę: gdy pogoda była najgorsza zachowywali spokój, a gdy to było możliwe i konieczne – atakowali. Wygrali zasłużenie i należy im się pełny szacunek. To samo dotyczy Andreasa Mikkelsena i Oli Floene. To, że w tym sezonie jedynie nowi-starzy mistrzowie świata stawali na podium częściej niż ci dwaj, mówi wszystko. A propos mistrzów świata – niestety, Sebastien Ogier i Julien Ingrassia podczas rajdu na Korsyce mieli kilka razy pecha, jednak wygrywając Powerstage pokazali, że wciąż są głodni sukcesu i chcą walczyć aż do końca”.