Flagowy model Mercedesa z serii 140 – w 2021 r. będzie obchodził swoje 30. urodziny.

Ten wiek auta pozwoli ażeby pierwsze egzemplarze „140” można było rejestrować jako samochody zabytkowe, nie tylko w Niemczech, ale i w Polsce (pomijając wcześniejsze przypadki, takie jak starsze przepisy, przynależność do kolekcji, czy decyzja konserwatora zabytków).

W wielu krajach, w tym w Niemczech i w Polsce, trwa boom na klasyczne samochody. Za naszą zachodnią granicą od wielu lat liczba takich pojazdów stale rośnie o około 10 proc. rocznie. Mercedesy cieszą się tu szczególnym wzięciem – przypada na nie około ¼ wszystkich pojazdów zarejestrowanych w Niemczech jako zabytkowe (1 stycznia 2020 r. było ich blisko 600 tys.).

Klasa S z serii 140, zaprezentowana w 1991 r., odniosła wielki sukces na wielu polach. Krytyka, z jaką 30 lat temu spotkała się na rodzimym rynku z powodu swoich gabarytów, dawno została zapomniana – i z czasem zyskała inną perspektywę: nie brakuje dziś pojazdów większych i cięższych. Jeśli zresztą spojrzeć na klientów Mercedesa w USA czy Azji, staje się oczywiste, jak różne samochody są akceptowane na poszczególnych rynkach: w 1991 r. nabywcy w tych krajach byli nową Klasą S szczególnie zainteresowani.

Podobnie jak w roadsterach serii 129 charakterystyczna osłona chłodnicy została zaprojektowana na nowo – otrzymała smuklejszą chromowaną ramkę i obrys zintegrowany z pokrywą silnika. Po raz pierwszy gwiazda Mercedesa nie była już montowana bezpośrednio na grillu, ale nieco dalej, na masce.

Komfort jazdy przewyższał doskonałe warunki podróżowania, jakie zapewniała poprzednia seria 126 – zmniejszono m.in. poziom hałasu i wibracji płynących od kół. Po raz pierwszy w osobowym modelu zastosowano zespolone szyby, praktycznie zapobiegające zaparowaniu, a jednocześnie znacząco przyczyniające się do tłumienia hałasu i poprawy izolacji termicznej. Seria 140 był też pionierem w produkcji przyjaznej dla środowiska – wszystkie jej plastikowe elementy nadawały się do recyklingu i zostały wyraźnie oznaczone. Tak jak wcześniej, od czasu wprowadzenia na rynek modelu 300 SE z długim rozstawem osi (seria W 112) w 1963 r. i w przypadku wszystkich kolejnych generacji Klasy S, seria 140 była także dostępna jako wariant z dłuższym rozstawem osi, oferując więcej miejsca na nogi z tyłu.

„Gwiazdą”, jeśli chodzi o poziom generowanej mocy, był wprowadzony w 1991 r. nowy 6-litrowy silnik V12 o oznaczeniu M 120. To pierwsza seryjna 12-cylindrowa jednostka napędowa w osobowym Mercedesie. Osiągała moc 408 KM i 580 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Podobnie jak wersje 4.2 V8 (286 KM) i 5.0 (320 KM) oraz 6-cylindrowy wariant 3.2 (231 KM), wyróżniała się ona zastosowaniem czterech zaworów na cylinder i regulacją wałków rozrządu po stronie zaworów dolotowych. W październiku 1992 r. gamę uzupełniły bardziej przystępne wersje 300 SE 2.8 (193 KM) oraz 300 SD Turbodiesel (150 KM). Ta druga, od 1993 r. znana jako S 350 Turbodiesel, była napędzana 6-cylindrowym, turbodoładowanym silnikiem Diesla o poj. 3.5. To pierwsza „eska” z jednostką wysokoprężną dostępna nie tylko w Ameryce Północnej, ale także w Europie. W marcu 1994 r., podczas Salonu Samochodowego w Genewie, producent zaprezentował Klasę S z typoszeregu 140 po liftingu.

Klasa S z serii 140 wprowadziła również innowacje z dziedziny bezpieczeństwa, w tym system stabilizacji toru jazdy ESP, który w 1995 r. trafił na listę standardowego wyposażenia modeli z silnikiem V12 i do oferty opcji wariantów V8, a w kolejnym roku był też dostępny dla odmian 6-cylindrowych. Wraz z ESP zadebiutowała kolejna innowacja w zakresie czynnego bezpieczeństwa: system wspomagania hamowania BAS (Brake Assist System), będący standardem we wszystkich wersjach serii 129 i 140 od grudnia 1996 r.

Mercedes Klasy S z serii 140 był produkowany do września 1998 r. Łącznie powstały 406 532 limuzyny – w tym 28 101 wyposażonych w silnik wysokoprężny./oprac. ns/